ภวานี ภัฏฏาจารย์

Bhabani Bhattacharya

“ภาภานี ภัตตาชารยา” (Bhabani Bhattacharya,1906-1988), เป็นนักเขียนนวนิยายรุ่นใหญ่ของอินเดีย เกิดที่เมือง Bhagalpur เขียนนวนิยายในเชิงสังคมการเมือง(Socio- Political Novelist) ล้วนเป็นเรื่องเรื่องราวที่สะท้อนข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ในนวนิยายจำนวนเพียง 5 เรื่อง นอกจากนวนิยาย “คนขี่เสือ”ซึ่งได้รับการแปลโดย จิตร ภูมิศักดิ์ (และอีกสำนวนแปลของ ทวีป วรดิลกแล้ว) เช่น เรื่อง “ร้อยหิว” (so Many Hungers) เป็นนวนิยายที่เขียนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างปี 1943 ในขณะที่อินเดียกำลังเรียกร้องอิสระภาพคืนจากการถูกปกครองโดยอังกฤษ แกนของเรื่องอยู่ที่ความโหยหิวของมนุษย์(ชาวเบงกอล)จากความยากจน ค้นแค้น มีประชาชนล้มตายกว่า 2 ล้านคนทั้งเด็ก สตรี คนชรา และการเรียกร้องหาเสรีภาพทางการเมือง เป็นแรงบันดาลใจให้เขียนขึ้นเป็นนวนิยายเล่มแรกในชีวิตของเขา (เล่มนี้ผู้อ่านยังสามารถหาซื้อมาอ่านและเก็บสะสมได้จากร้านหนังสือเก่าแถวๆ ตลาดนัดหนังสือใกล้สวนจัตุจักร)

เช่นเดียวกับเรื่อง “Music for Mohini” ที่หญิงสาวถูกบังคับให้แต่งงาน(คลุมถุงชน) เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สะท้อนผ่านหญิงสาวที่คุ้นชินอยู่กับประเพณีปฏิบัติของคนอินเดียโบราณและการเพรียกหาวัฒนธรรมสมัยใหม่ จัดเป็นวรรณกรรมร่วมสมัยอีกเรื่องของเขา

นอกจากนี้นวนิยายของ“ภาภานี ภัตตาชารยา” ยังมี 2 เรื่อง ได้แก่ “A Goddess Named Gold” (1960) และ “Shadow from Ladakh” (1966)

นวนิยายทุกเรื่องเป็นการบรรยายภาพที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์และปัญหาสังคมร่วมสมัยของอินเดียช่วงก่อนจะเกิดการเปลี่ยนผ่าน เป็นการวิพากษ์สังคมของตนเองอย่างแหลมคม สะท้อนผ่านตัวละครและฉากหลังของเรื่องที่ผู้คนชาวเบกอลมีความเป็นอยู่ที่แร้นแค้น ยากจน ไม่มีกิน การต่อสู้ของชนชั้นวรรณะ ความอยุติธรรมของการเมืองการปกครอง

ที่มา: oknation.net

ผลงานทั้งหมด

Add a comment...